Kimler için yazılar yazmadık?! Ben, şahsen kimler için yazılar yazmadım?! Rodoplar’ın dağlarını, taşlarını, bülbüllerini, yazlarını, kışlarını mı dile getirmedik?! Çıkışı olmayan yollarını mı, hasretleri, ayrılıkları mı anlatmadık... Şehirleri, parkları, aşkları mı dizelere dökmedik, sonra bir türkü gibi söylemedik... Bunların hepsini yazdık, çizdik, söyledik! Ama ben kendi payıma şu bizim annelere, Rodop annelerine yazı borcumu hala ödeyemediğimi sanıyorum. Bir gün bu dünyadan gidersem, bu adamın gözleri açık, derlerse, gözlerim, bu borcumu ödemediğim için açık gidiyor, olacaktır! Onların üstüne bugüne kadar yazdıklarım, yazamadıklarımın yanında bir “hiç”tir, kocaman bir ”hiç”! Sonra benim Rodop annelerim bir “Gül”dür! Daha doğrusu, benim şu Rodop annelerim gül yaprağı üzerine damlamış bir yağmur taneciğidir... Sonra daha bir şey anlamadım. Onların arasında bunca bulundum, ekmeklerini yadım, sularını içtim... Onların şu gül çiçeğine olan ölesiye tutkularını bir türlü çözmüş değilim. Onların güle vurgunluğu ne hikmettir Allah’ım? Adları da “gül”dür ekseri. Gülbeyaz, Gülnur, Gülfidan, Güldane...En yaygın kadın adlarımızı bile yapyalın söylemeğe katlanamaz. Bir gül takıverir yanı başına. Ve işte sana: Ayşegül,Fatmagül,İsmigül... Bununla da yetinmez çoğu kez. ”Gül” sözcüğünü de bir renkle süslemesini bilir: Gülsarı, Gülpembe, Morgül... Bunlar yetmiyormuş gibi ”gül”ü,gökcisimleri ya da mevsimler yanında da görürüz: Aygül, Gülbahar... Penceresinin altında dallarıyle birer küçük alev gibi dört yanı tutmuş olan çiçeğin adı da “Gül”dür. Onbeşinde genç kız iken kulağının başına kondurduğu çiçeğin adı da”gül” değil miydi?